Busco entre dous puntos calquera da espiral

o equilibrio para non anularme no teu corpo

mentras ti escrebes na deriva da miña pel

un ensalmo que me deixa descalza na túa ausencia.

R-N

Silveira.

Para poder bicarte cando corres, fixen das miñas pálpebras uns beizos.

Hai noites tan fermosas que fan lanzar aturuxos a lúa.
(Para Amada)

Un día de oito días,é un día moi longo e da tempo a sentarse nun anel de Saturno para pensar con calma.
No medio, esta noite de San Xoán na que a xente baila arredor das lumeiradas, os cachos pendúranse nas fiestras,o mar e as fontes son aínda máis milagreiras e arde a mextura de azucre e caña mentras se recita o conxuro da queimada para BOTAR ás meigas fóra:

Mouchos, coruxas, sapos e bruxas.
Demos, trasgos e diaños,
espritos das nevoadas veigas.
Corvos, pintigas e meigas:
feitizos das manciñeiras.
Podres cañotas furadas,
fogar dos vermes e alimañas.
Lume das Santas Compañas,
mal de ollo, negros meigallos,
cheiro dos mortos, tronos e raios.
Oubeo do can, pregón da morte;
fuciño do sátiro e pe do coello.
Pecadora lingua da mala muller
casada cun home vello.
Averno de Satán e Belcebú,
lume dos cadavres ardentes,
corpos mutilados dos indecentes,
peidos dos infernales cús,
muxido da mar embravecida.
Barriga inútil da muller solteira,
falar dos gatos que andan á xaneira,
guedella porca da cabra mal parida.
Con este fol levantarei
as chamas deste lume
que asemella ao do Inferno,
e fuxirán as bruxas
a cabalo das súas escobas,
indose bañar na praia
das areas gordas.
¡Oide, oide! os ruxidos
que dan as que non poden
deixar de queimarse no augardente
quedando así purificadas.
E cando este brebaxe
baixe polas nosas gorxas,
quedaremos libres dos males
da nosa alma e de todo embruxamento.
Forzas do ar, terra, mar e lume,
a vós fago esta chamada:
si é verdade que tendes máis poder
que a humana xente,
eiquí e agora, facede cós espritos
dos amigos que estan fóra,
participen con nós desta Queimada.

Que habelas, hailas.

De todas as que son, ningunha é coma min e todas somos eu.

Escoito música no camiño, e por non perder o costume, aguanto o ar mentres cruzo a Ponte do Porco.
De repente, o meu carón vai a Carolina. As dúas estamos en guerra, mais ela cun aturuxo dame o pé para cantar: pronto virá o tempo das cereixas.

O atopo nos andeis dunha librería de libros usados, é tan inesperado o noso encontro que creo na sorte.
Miro a fecha da edición:Barcelona, 1975
Na casa ollo a portada, o abro para olelo,paso as follas, e pregúntome que quedará do seu outro dono entre as páxinas.
Só unha dobrez nunha cuartilla?

Olive tree with yellow sky and sun.
V.Van Gogh.

Hoxe non sabería que dicirlle a ningunha das víctimas da violencia e todo o que non sexa silencio o sinto coma ruído.Este calar non é esquecemento, e un espacio para a memoria de tódalas víctimas de calquera tipo de terrorismo,de calquera tipo de imposición, de calquera tipo de guerra.

Soluciono os meus silencios cun océano;
un número de auga,
unha verba salgada
que amarro a min con serpes verdes
recollidas na curva máis urxente
que traza un capicúa.

Pero na noite,
recito espida ós pés da túa cama,
e pese ó ritual da transparencia
continúo a ser un satélite da lúa.

(A.M.S.)

Para que nos atope sempre bailando.

Énchese todo de cor formiga e de humidade.Agora son máis caracol que nunca.
Dentro da miña cuncha, adormezo imaxinando un nadal de magosto e lume novo.

Microcosmo,universo minúsculo e parte imprescindíbel do todo.
Dentro dos meus anacos tento descubrirme:
Qué é o que hai de min en min mesma?
De canto de min mesma son eu a dona?
Canto do meu resúltame alleo?
Remexerme nos adentros desorientame,teño a sensación de atoparme nun parvulario do íntimo.

.

Penso en Cuba: en vivila.
As veces máis que un soño é un afán, que me leva a unha viaxe imaxinaria pola Habana, Cienfuegos, Santiago de Cuba............. entre o olor da súa xente, o seu sabor, a cor dos seus sons.
Mentras o penso,asómame un sorriso e lembro a Fiz de Cotobelo.

Xalundes: Nalgún lugar indeterminado, noutro espazo.
É a mellor aproximación que podo facer de min mesma e venme dada por un adverbio.
O resto e circunstancial, simple coincidencia coa que eu as máis das veces non concordo.

Ata este momento, só unha persoa perdeuse por estas terras de formigas.
Saúde.

O importante no camiño son os pasos,as pegadas.
A viaxe é o medio,mais a cada paso chegamos,estamos,somos.
Entón,camiñemos,sexamos vieiros.

Se cadra,pasou por aquí Kometa.
É grato saber que no firmamento tamén camiñan paxaros.
Que alumee a estrelaroxa.
Saúde

As veces, paréceme que estou casi feita de ausencias, é todo sóbrame.Non me entendo no medio deste baleiro, e é como si o silencio nacera no meu estómago,tan denso como un furado negro, e fórame absorbendo.O ruído de fóra resúltame alleo,e as voces que preciso non din nada,están caladas.
Esta noite voltarei camiñando a Torre.

Vaia.Hoxe entro aquí de novo, e o que fun escribindo o principio foi desaparecendo. Bueno, hoxe non me apetece ferrenchar, tratarei de amañalo outro día.Vai moito calor

Fai máis de mes e medio que non poñía nada,o cal ven a confirmar que son nugallá, pero a verdade e que pérdome por outros blogs que non deixan de asombrarme e que din mellor que eu, o que moitas veces eu quero dicir..........e nos que os autores son capaces de poñer unha foto! cousa que aínda non logrei.

Ben, esto de hoxe é a modo de proba.
Saúde!

Camiñamos, os dous, xuntos, e neste caso (e case sempre), él é o meu mestre.
Ábreme de novo a un mundo esquecido, cheo de termos específicos que definen con claridade situacións do máis complexas, de alquimia que todo o soluciona, de animais adaptados a tódalas necesidades, de consellos básicos a hora de facer globos co chicle.

A súa conversa é máis lúcida que a da maioría dos adultos que me rodean, e por suposto máis entretida. Toca todos os paus: gastronomía, parella, política, saúde, ecoloxía, e ponse moi serio cando falamos dos “asuntos” do patio.

Gosta do Bravú, e somos “Heredeiriños sento por sento %.”
Hai días que o noso reino non é deste mundo

Estamos no Abril.
Abril, que máis ca un mes, é un símbolo, unha ponte, unha pegada, son firme que un deixa deliberadamente entre os beizos cando o pronuncia.

É unha desas verbas cheas de contidos, que asocio con outras tan fermosas coma ela, polo que anuncian, polo que prometen, polo que comprometen, e penso agora: Igualdade.

Saúde e cravos...