|
Se muestran los artículos pertenecientes al tema Galiza. 03/05/2008pinta a linguaPor falar galego tiven que escoitar auténticas sandeces, desas que te deixan asombrada e sen palabras, que simplemente serven para definir claramente a quen as dí. Razoamentos de "pe de banco" que diría a miña avoa e que só conseguen manterme máis firme na miña escolla. Vou farta de papanatismo, intransixencia, ignorancia e maltrato a miña língua...cansa dos "galegos" que non entenden o GALEGO e dos seus pobres argumentos para non falalo eles e o que é peor, para que non o fale eu.......Pois ben, razóns para falalo teño centos, pero chega con unha: O fago porque me peta.
E o 18 de Maio a Santiago 16/11/2007Galiza Non Se Vende
Saúde e terra. Com um fio Séchu Sende 19/05/2007Dinamiteira Agora que xa pasou o rebumbio e hoxe que as portadas dos xornais non van a saír en galego.. Verba que comenza Linme hoxe toda por dentro. Linme! Cómo me está chegando! Cómo me apaña! non sei si me chega ou vou por ela. Non o sei, Ouh pra que me chouxeches se hoxe me levas? Hoxe, Hoxe, día de todos en un. Infindá do tempo. Hoxe! Hoxe de quen todos somos na marea sin ondas, sin velas, sin barcos en coor vello. Hoxe,de quen? Hoxe:dirán uns. Hoxe: dirán outros mentras... mentras reparan no que non hai. En hoxe todos, todos damos do fin o paso del. Meu amigo onte! Ti vas quedando, quedas pregón que enmarca nas áas do tempo a voz que ti mesmo diches sinxela e pulida, aquela. Ti quedas como queda o aire entre as cousas que son como queda a loita, como queda a terra, como queda a Forza aquela en que ti vas hasta a derradeira, derradeira, vas calado. Calas mentras contas as presadas que de nós van caendo, vas na verba, verba que rixe, verba enteira que é. Vas e dis anque calas e non cingues xeito novo. Pro si: de nós levas. María Mariño
17/05/2005qué lingua máis linda tes!!!Hoxe é un "tódolos días con bicos na lingua" do mes de maio. O MAYO Aquí ven o mayo De frores cuberto... Puxéronse á porta Cantándome os nenos; Y-os puchos furados Pra min estendendo, Pedíronme crocas D'os meus castiñeiros. Pasay, rapaciños, Calados e quedos; Q' o qu' é poI-o d'oxe Que darvos non teño. Eu són vol-o probe D'o povo gallego: Pra min non hay mayo, ¡Pra min sempr' é inverno!.... Cand' eu m'atopare De donos liberto Y-o pan non me quiten Trabucos e préstemos, E com' os d'o abade Frorezan meus éidos, Chegado habrá estonces O mayo q'ueu quero.. Querédes castañas D'os meus castiñeiros?... Cantádeme un mayo Sin bruxas nin demos: Un mayo sin segas, Usuras nin preitos. Sin quintas, nin portas, Nin foros, nin cregos. Aires d'a miña terra Manuel Curros Enriquez 08/12/2004De Galiza Xosé Neira VilasCANTARELA DOS NENOS Amiguiños todos amiguiños xa os nenos deiquí os nenos dala. Os nenos do mundo todos a cantar e unha mesma voz collidos da man. Amiguiños todos amiguiños xa os nenos deiquí os nenos dala. Cantarela nosa de amor e de paz sin penchas nin odios sin falsa irmanda. Amiguiños todos amiguiños xa os nenos deiquí os nenos dalá. Rolda de sorrisos dende mar a mar, corazóns abertos ollos de amistar. Amiguiños todos amiguiños xa os nenos deiquí os nenos dalá. (Disco: Cantarolas para xente miúda) En GalegoEstaba coa Susanita moi entretida na rúa de palique, ata que chegou outro neno. Como e lóxico a pequena púxose a xogar con él, e deixou de facerme caso. Entón a súa nai, que ó igual que o seu pai aprenderon a falar entre o galego e o castelán, díxome moi convencida que a nena non atendía porque, segundo ela, non entendía o galego. Eu a quen non entendo e a nai de Susanita. 11/11/2004No código do marTamén no ceo. Día da Dignidade. Sempre 30/09/200410/09/2004Manuel María Non,non marchou.Continuará fluíndo mesturado entre súas verbas de poeta nas que o seu pensamento e o seu sentimento unírose para crear unha poesía firme e comprometida. Amou esta Nosa Terra como só os xenerosos poden facelo, da forma máis valente, persoal e fermosa. No amor a Terra estará sempre entre nós. TESTIMUÑA Estou entre a néboa, eiquí en Galicia. Non teño dornas pra navegar o mar que peta en mín, mouro e terribel. Profesei de galego dende neno na miña Terra Chá senlleira e longa. Por sucos teño as miñas veas, unha soidade fonda por semente e por terra cativa este meu corpo feito de arxila feble e pecadora. Dos meus escuros beizos estas verbas que anceian voar como paxaros polo ceio pequeno de min mesmo. Agardo, ano tras ano, pola rosa que ten que agromar, fermosa e branca, pra xustificar así a miña vida escura e caladiña baixo o vento sotil e misterioso de saudade. E falo decote nesta música na que canta Galicia dende sempre. (Entre a arxila e a luz) 14/07/2004FerrolterraEsta tarde houbo na cidade de Ferrol unha mobilización polas súas rúas, para deixar claro e manifesto ó noso dereito ó traballo, e facer patente, que xa estamos fartos de palabras que non aportan solucións, cansos das promesas nas que se nos dan máis "peros" que acordos efectivos que acaben dunha vez problema. E camiñamos. Entre outras razóns, porque aquí, o silencio das esperas sempre é interpretado coma un asentir e conformarse polos que gobernan, e desta vez non pode ser así, estase a xogar co pan de moitas casas, co futuro dunha terra xa dabondo castigada e sacrificada en beneficio de outras (e de outros que non son povo), víctima de políticas de mellora que atenden a lugares que nunca son Galiza,de xestións nefastas coas que a nosa terra non medra e a nosa xente non avanza. Nos últimos dez anos, abandoaron a comarca 10.000 galegos, a buscar lonxe o que aquí se lles nega....mentras os políticos non deixan de ter vacacións, e retardan o momento de sentarse e aportar solucións que permitan manter os postos de emprego nos estaleiros da Ría . No seu lugar posibelmente quedarán simples xustificacións que agora xa non se poden permitir nen aceptar. Uns pelexando polo seu dereito ó traballo, e outros molestos pola mosca que fastidia mentres están de descanso. Irónico, non? O final verbas de Xurxo Souto, un manifesto de dignidade e orgullo na voz firme de Medos Romero, e a beleza do canto que é María Manuela. Saúde e forza 01/07/2004Voltas![bannerconcertoautor[1].gif](http://karkeixa.blogia.com/upload/bannerconcertoautor[1].gif) Hoxe,entre as voltas da compra, díronme un billete.Normalmente non me fixo, pero hoxe, non sei porque ,pareime a miralas,e o billete, tiña escrito a esquerda da Costa da Morte, “Nunca Máis”. Eu non esquecín, mais gardarei os cinco euros, e se cadra enseñareillo a algún con gran facilidade para non lembrar, de esos ós que lles costa facer memoria. Saúde. |
karkeixaBitácora de formiga e caracol; un eu son que non repara en variar o seu propio movemento que avanza en espirais sen outro límite que o que as verbas poñen ó pensamento.
TemasArchivos
Enlaces |
En Galego.
.