Quinto cabodano do afundimento do Prestige.

Eu hoxe, a media mañá,estarei en na Quintana, lonxe dos actos oficiais que pretenden darlle á situación medio ambiental un clima de normalidade.

Superados os efectos visuais da  marea, non hai perigo para os cegos.

Porén existe e Galiza está chea  de berros de Nunca Máis  e que se chaman  Reganosa plano acuícola,formigón incontrolado, lumes, canteiras, parques  eólicos...........e  outros moitos nomes, que a calqueira que repare nestas letras, van a virlle a cabeza, auténticas desfeitas que nacen dun exercicio de prepotencia sobre a cidadanía, e dun desprezo aterrador ó patrimonio natural e cultural do noso País.

Seguramente mañá non haberá ninguén na Praza da Quintana, e a miña voz derramarase polas lastras.

Síntome impotente  e defraudada ante os que cando lles convén só están dispostos a escoitar  o seu silencio.

Quen asinamos máis abaixo solidarizámonos coa Plataforma de Veciños do Cruceiro de Meá (Mugardos), pechados na Casa do Concello de Mugardos desde o mes de xullo, porque cremos que calquera veciño, calquera cidadán ou habitante, deste país ou de calquera outro, ten o dereito a que non lle estraguen a súa paisaxe e seu o contorno, e a non vivir a súa vida baixo a ameaza silenciosa dun perigo terríbel.

Quen asinamos este manifesto acreditamos que a xustiza e as leis que nos damos teñen que servir para defender os principios de igualdade e de liberdade, e non para protexer os intereses dos máis poderosos e xustificar as decisións que estes toman á marxe de toda legalidade e amparándose nos recantos máis escuros da sociedade e da humanidade.

Quen asinamos estas liñas acreditamos nun modelo de desenvolvemento sustentábel e autocentrado, que non repita os erros que se cometeron no pasado ao localizar empresas en sitios inaxeitados, e ao promover industrias de enclave que dun ou doutro xeito acaban por explotar e esgotar os recursos naturais que tamén son patrimonio de alguén, nosos ou doutros pobos.

Quen asinamos aquí sabemos que a existencia de REGANOSA en Punta Promontoiro trouxo tamén consigo a miseria e a baixeza morais de quen quixo ou precisou poñerse do lado dos poderosos, así como a tristura de ver enfrontados a veciños con veciños e a familias con familias, e que non hai forma máis implacábel de acabar cunha comunidade que destrozala dividíndoa desta maneira.

Quen asinamos temos a esperanza de que se traslade esta instalación fóra da Ría de Ferrol, na súa localización primixénea e ideal do Porto Exterior, e estamos convencidos de que aconteza o que aconteza coa nosa causa, moitas outras persoas están atendendo e entendendo, compartindo, ensinando e aprendendo desta loita que ante todo é xusta e fraternal.

Manifesto

No blog de Artritris aparece unha ilustración atinadísima do que está a pasar na ría de Ferrol.

Mañán de novo e ante o uso das medias mentirase abuso das verdades que non se dín, no Porto de Ferrol, haberá unha concentración ó mediodía convocada polo Comité cidadan.

Para min  Reganosa era unha das razóns polas que se facía necesario un cambio urxente de goberno e esperaba que unha vez fóra o pp, a política levada a cabo pola xunta con referencia a este tema dise un xiro que puxera as cousas no seu lugar. Hoxe sorpréndeme que o silencio e a imposición  chegasen tan lonxe e que a tales alturas o proxecto da regasificadora esteña tan avanzado dentro da ría, co perigo que supón e sabendo que a súa ubicación en Caneliñas non só era posíbel, senón que era a máis acertada.

De novo a cidadanía sae a rúa para deixar clara a súa postura. Non hai que  calar porque non está aínda todo dito.

http://artabra21.blogspot.com/

Hoxe morreu un que non tiña que haber nacido, un que non foi quen pese a súa violencia e brutalidade, de evitar que corpos e voces  defenderan ata o final o que era deles.

Así, na loita están na nosa memoria.

TE RECUERDO AMANDA

VICTOR JARA

Te recuerdo Amanda
la calle mojada
corriendo a la fábrica
donde trabajaba Manuel.
La sonrisa ancha
la lluvia en el pelo
no importaba nada
ibas a encontrarte con él
con él, con él, con él
son cinco minutos
la vida es eterna
en cinco minutos
suena la sirena
de vuelta al trabajo
y tú caminando
lo iluminas todo
los cinco minutos
te hacen florecer.

Te recuerdo Amanda
la calle mojada
corriendo a la fábrica
donde trabajaba Manuel.
La sonrisa ancha
la lluvia en el pelo
no importaba nada
ibas a encontrarte con él
con él, con él, con él
que partió a la sierra
que nunca hizo daño
que partió a la sierra
y en cinco minutos
quedó destrozado
suena la sirena
de vuelta al trabajo
muchos no volvieron
tampoco Manuel.

Te recuerdo Amanda
la calle mojada
corriendo a la fábrica
donde trabajaba Manuel

Artígos, ensaios, narrativa, poemas... a obra de Eduardo Galeano fai un retrato social do mundo, e en particular e por proximidade de América Latina, cargado  de reflexión e de denuncia, que fan de él un autor crítico co neoliberalismo que o compromete con aqueles que viven no medio do subdesarrollo económico e da opresión política que en ningún caso deixa indiferente ós seus lectores. 

Mais Galeano, e pese ós temas que trata, é quen de encher as súas páxinas de lírismo, tanto nos seus textos máis íntimos coma naqueles nos que dibuxa o presente e a memoria do que lle rodea.  

Onte non poiden ir a “Fábrica” en Oleiros.

Hoxe leo de novo “El libros de los abrazos”  

La función del arte /1

 Diego no conocía la mar. El padre, Santiago Kovadloff,lo llevó a descubrirla. 

Viajaron al sur. Ella, la mar, estaba mas allá de los altos médanos,esperando.

Cuando el niño y su padre alcanzaron por fin aquellas dunas de arena, después de mucho caminar, la mar estallo ante sus ojos. Y fue tanta la inmensidad de lamar, y tanto su fulgor que el niño quedo mudo de hermosura. 

Y cuando por fin consiguió hablar, temblando, tartamudeando,pidió a su padre;

- ¡Ayúdame a mirar!

 E.GALEANO